CHRISTOPHER HATTON

NL

Christopher Hatton is acteur. Hij praat graag over spelen, maar speelt nog liever. Dit jaar speelde hij in ‘Het Geluk van Limburg’ van Toneelgroep Maastricht, ‘Angels in America’ van Luuk Bellemakers, ‘Carmen Must Die’ van Giovanni Brand en Lynn Schutter, ‘Iedermens’ van Michel Sluysmans en Toneelgroep Maastricht, en ‘Het verhaal van de dierentuin’ van Ben Verwegen, wat ook op Festival Gemaakt te zien zal zijn.

Soms schrijft hij ook. Hij schreef in zijn tweede jaar een solo over het al springtouwend doorbreken van intergenerationele patronen, en in zijn derde jaar samen met klasgenoten Jip Boschma en Emilio Pramatarov een voorstelling over afwezige vaders in de vorm van vrachtwagenchauffeurs, en Dire Straits. Beide registraties zijn bij Christopher op te vragen.

Zijn meest recente kunstgedachtespinsel is dat je als maker mensen iets onmiskenbaars wil tonen. Iets waar je niet omheen kan. Een waarheid. 

Iets dat door blijft klinken in het publiek, tot nadat het de zaal verlaat. Jessie Buckley d’r geschreeuw (Hamnet), of Wagner Moura z’n staar als hij voor het eerst in Recife op de bank ploft (The Secret Agent). 

Iets dat waar is, hoeft overigens geen antwoord te zijn. Het kan net zo goed een vraag zijn. Of er een oproepen.

Zijn lievelingsschilderij in het Stedelijk Museum Amsterdam is ‘Na de storm’, van Jozef Israëls. 

Mocht u het zich afvragen.

EN

Christopher Hatton is an actor. More than talking about acting, he enjoys acting, in all sorts of plays. . This year he performed in ‘Het Geluk van Limburg’ by Toneelgroep Maastricht, ‘Angels in America’ by Luuk Bellemakers, ‘Carmen Must Die’ by Giovanni Brand and Lynn Schutter, ‘Iedermens’ by Michel Sluysmans and Toneelgroep Maastricht, and ‘The Zoo Story’ by Ben Verwegen, which will also be shown at Festival Gemaakt.

Sometimes he writes, too. In his second year, he wrote a solo about breaking intergenerational patterns by using a skipping rope. In his third year he wrote a performance, together with classmates Jip Boschma and Emilio Pramatarov, about absent fathers, truck drivers and Dire Straits. Send Christopher a message, and he would be happy to share recordings of one or both of the pieces.

His most recent artistic musing is that, as a creator, you want to show people something unmistakable. Something you cannot ignore. A truth.

Something that continues to resonate with the audience, even after they leave the theater. Jessie Buckley's screaming (Hamnet), or Wagner Moura's stare when he plops down on the couch in Recife for the first time (The Secret Agent).

Something that is true, incidentally, does not necessarily have to be an answer. It can just as easily be a question. Or raise one.

His favorite painting in the Stedelijk Museum Amsterdam is ‘After the Storm’ by Jozef Israëls.

In case you were wondering.